Siz bir kere göçmeye görün dünyadan, sıra hemen fotoğraflara
gelir. Önce kimsenin eli varmaz onlara. Ölümünüze alıştıkça insanlar,
fotoğraflarınızı, ellerine alır ve bakarlar. Sonra tekrar dolaplara, raflara
kaldırırlar o bir karelik tarihinizi. Siz orada öyle tozlar altında yıllarca
durursunuz da kimsenin ilgisini çekmezsiniz. Herkes işinde gücündedir çünkü.
Günün birinde bir taşınma sırasında belki de lüzumsuz eşyalar arasında karışır
gider, bütün hafızalardan silinirsiniz. Yüzünüzü kimse hatırlamaz artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder