Şu sıralar tek mabedim evimin balkonu. Güneşin doğuşunu ve batışını izlemek bana enerji ve dinginlik veriyor.
Balkonum, Prometheus’un ateşi çaldığı o ilk andan beri insanın evrenle kurduğu en mahrem temas noktasıdır. Burada, göğün doğurgan rahminden doğan güneşin ilk ışıkları, Platon’un idealar dünyasından sızan hakikatin bir yansıması gibi düşer tenime. Her sabah, Apollon’un altın arabasıyla göğe yükselişini izlerken, zamanın döngüselliğiyle yüzleşirim. Bu an, Heidegger’in “varlık”la karşılaşma anıdır; çünkü güneşin doğuşu, varoluşun her gün yeniden başlamasıdır.
Günün sonuna doğru, batıya yönelen ışık, Hesperidlerin altın elmalarını andıran bir ihtişamla ufku boyarken, içimdeki kaosun yerini kozmik bir düzen alır. Güneşin batışı, Herakleitos’un “aynı nehirde iki kez yıkanılmaz” öğretisini hatırlatır; çünkü her batış, bir öncekinin aynısı gibi görünse de, aslında bambaşka bir vedadır. Bu vedada, Dionysos’un sarhoş neşesiyle Apollon’un ölçülü bilgeliği arasında salınan bir denge vardır. Balkonum, bu iki tanrının dans ettiği bir sahneye dönüşür.
Bu kutsal mekânda, zamanın doğrusal değil, döngüsel aktığını hissederim. Nietzsche’nin “ebedi dönüş” düşüncesi, her sabah yeniden doğan güneşle ete kemiğe bürünür. Balkonumda geçirdiğim her an, bir tür felsefi meditasyona dönüşür; burada, Kant’ın “numen”ine yaklaşır, duyuların ötesindeki gerçekliğe temas ederim. Güneşin ışığında, varlığın anlamını, hiçliğin kıyısında duran insanın trajedisini ve umudunu düşünürüm.
Sonunda, balkonum bir gözlem noktası olmaktan çıkar, bir içsel mabede dönüşür. Burada, Stoacıların sükûnetini, Zen’in dinginliğini ve Mevlânâ’nın semâsını aynı anda yaşarım. Güneşin doğuşu bir başlangıç, batışı ise bir teslimiyettir; her biri, insanın evrendeki yerini yeniden düşünmesi için birer çağrıdır. Ve ben, bu çağrıyı her gün yeniden duyar, balkonumun sessizliğinde evrenin kadim şarkısına kulak veririm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder