sisli anlamın ardında

 İnsan, varoluşunun ilk kıvılcımından beri anlamın peşinde bir göçebedir. Prometheus’un ateşiyle aydınlanan ilk mağara duvarlarından, Platon’un idealar dünyasına uzanan bu yolculuk, arzunun ve bilginin iç içe geçtiği bir labirenttir. Haz, bu yolculukta bir kandil gibi yanar; kimi zaman yol gösterir, kimi zaman göz kamaştırır. Tatminin ardından gelen boşluk, Sisifos’un taşını yeniden yuvarlamaya mahkûm eder bizi. Çünkü her doruk, yeni bir uçurumun eşiğidir.

Okunan her kitap, açılan her kapı, aslında başka bir bilinmezin habercisidir. Homeros’un dizelerinde yankılanan kahramanlık, Nietzsche’nin aforizmalarında yankı bulan trajediyle birleşir. Bilgi, yalnızca birikim değil, aynı zamanda bir yüktür; Atlas’ın omuzlarında taşıdığı gök kubbe gibi. Her yeni kavrayış, cehaletin konforunu biraz daha yırtar, insanı çıplak bırakır. Bu yüzden bilgelik, çoğu zaman yalnızlıkla eşanlamlıdır.

Hazların tükenişiyle gelen duruluk, bir tür arınmadır belki de. Dionysos’un sarhoşluğundan Apollon’un berraklığına geçiş gibi. Ruh, artık dışsal uyaranlarla değil, içsel yankılarla titreşir. Bu yankılar, zamanın ötesinden gelen mitlerin, kadim soruların ve cevapsız kalan çığlıkların yankısıdır. Ve insan, bu yankılarla yoğruldukça, kendi varlığının sınırlarını daha da silikleştirir.

Sonunda, ne haz kalır ne de bilgiye duyulan açlık. Geriye yalnızca bir bilinç kalır: Her şeyin farkında olan, ama hiçbir şeye tutunmayan. Bu bilinç, tıpkı Orpheus’un Eurydike’ye son bir kez bakışı gibi, geçmişin gölgesine dönüp bakar ama onu geri getiremez. Çünkü hakikat, bakışta değil, vazgeçiştedir. Ve belki de en büyük bilgelik, artık hiçbir şeyi arzulamamaktır.