“Özgürlüğü ve hayatı hak edenler, onu her gün fethetmek zorunda olanlardır.” Goethe’nin bu çarpıcı sözü, insanın varoluşuna dair en temel gerçeklerden birini dile getirir. Özgürlük, çoğu zaman sahip olunan kalıcı bir ayrıcalık gibi düşünülse de gerçekte her gün yeniden kazanılması gereken bir değerdir. Tıpkı hayatın kendisi gibi, özgürlük de durağan değil, canlı ve hareketli bir olgudur. İnsan sabah uyandığı andan itibaren düşünceleri, seçimleri ve davranışlarıyla kendi yaşamını biçimlendirmeye başlar. Bu nedenle özgür yaşamak, yalnızca dış engellerden kurtulmak anlamına gelmez; aynı zamanda kişinin kendi korkularına, alışkanlıklarına ve sınırlarına karşı verdiği sessiz mücadeleyi de içerir.
İnsan çoğu zaman özgürlüğü uzak ufuklarda arar. Daha iyi koşullara sahip olduğunda, daha fazla zamana kavuştuğunda ya da hayatındaki sorunlar ortadan kalktığında özgür olacağını düşünür. Oysa insanın önündeki en büyük engeller çoğu zaman dış dünyada değil, kendi içinde saklıdır. Kaybetme korkusu, başkalarının yargılarından duyulan endişe ve alışılmış olanın güvenli sınırlarından çıkamama hâli, görünmeyen zincirler gibi insanın ruhunu kuşatır. Gerçek özgürlük, işte bu zincirleri fark edebilmek ve onları kıracak cesareti gösterebilmektir. Bu cesaret tek bir kez ortaya konulan bir davranış değil, her gün yeniden verilen bilinçli bir karardır.
Hayat da benzer biçimde emek isteyen bir yolculuktur. İnsan, yaşamın anlamını hazır bulmaz; onu sabırla ve gayretle inşa eder. Her yeni gün, insana kendi hikâyesini yeniden yazma fırsatı sunar. Karşılaşılan güçlükler, yaşanan hayal kırıklıkları ve beklenmedik engeller, çoğu zaman bir yük gibi görünse de insan karakterinin şekillendiği alanlar tam da buralardır. Kolay elde edilen şeyler kısa sürede değerini yitirirken, mücadeleyle kazanılan deneyimler insanın ruhunda kalıcı izler bırakır. Bu nedenle hayatı hak etmek, yalnızca nefes alıp vermek değil; yaşama bilinçle katılmak, üretmek, öğrenmek ve gelişmek anlamına gelir.
Doğa, bu gerçeği her mevsim yeniden hatırlatır. Bir tohumun toprağın karanlığını yararak filizlenmesi, bir ağacın fırtınalara rağmen kök salmaya devam etmesi ya da bir nehrin önüne çıkan kayaları aşarak yolunu bulması, yaşamın özündeki mücadeleyi gözler önüne serer. Hiçbir canlı varlığını çabasızca sürdüremez. İnsan da bu büyük döngünün bir parçasıdır. Kendi içindeki ataleti yenmek, umutlarını korumak ve değerlerine sadık kalmak için sürekli bir gayret göstermesi gerekir. Çünkü özgürlük ve hayat, yalnızca kazanılmış haklar değil; korunması ve beslenmesi gereken canlı değerlerdir.
Bu nedenle Goethe’nin, “Özgürlüğü ve hayatı hak edenler, onu her gün fethetmek zorunda olanlardır.” sözü yalnızca bireysel bir öğüt değil, aynı zamanda güçlü bir yaşam felsefesidir. İnsan her gün kendi korkularını biraz daha aşarak, düşüncelerini biraz daha özgürleştirerek ve hayatına biraz daha anlam katarak bu fethi gerçekleştirir. Büyük zaferler çoğu zaman küçük ama kararlı adımların sonucudur. Her sabah yeniden ayağa kalkmak, umudunu korumak ve kendi hakikatine sadık kalmak, görünenden çok daha büyük bir başarıdır. Çünkü hayatın en değerli kazanımları, bir kez elde edilip sonsuza dek saklanan şeyler değil; her gün yeniden emek verilerek korunan ve büyütülen değerlerdir. Bu yüzden özgürlük de hayat da bir varış noktası değil, insanın her gün yeniden çıkmak zorunda olduğu uzun ve onurlu bir seferdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder